Mijn Ooms en Tantes (en mijn moeder)

Als kind kwam ik vroeger regelmatig bij mijn Ooms en Tantes op bezoek. Daar kwam ik destijds samen met mijn ouders. Ik zag ze, zij zagen mij en vroegen dan: “Hoe gaat het?” Destijds zal ik zeker hebben gezegd dat het goed ging, zodat ik kon gaan spelen met mijn neefjes en nichtjes.

Sindsdien is er een hele tijd voorbij gegaan.

Uiteraard ben ik zelf ook ouder geworden en op zeldzame gelegenheden ontmoette ik ze nog wel eens. Dit waren altijd hartelijke, maar vluchtige ontmoetingen. De laatste jaren vonden deze ontmoetingen vooral plaats op speciale gelegenheden. Situaties die niet alleen te maken hadden met het leven, maar ook met (hun) dood. Een vraag die vaak werd gesteld was: “Kom eens een keer bij ons kijken?” Uiteraard antwoordde ik dan bevestigend en nam me echt voor om een keer bij hun op bezoek te gaan.

Ik kwam er achter dat het veel meer een antwoord uit beleefdheid was geworden. Op een zelfde manier dat je zegt: “het gaat goed” als iemand vraagt hoe het met je gaat. Ik zou er graag op bezoek gaan, maar het kwam er gewoon niet van.

Doordat ik graag mensen fotografeer werden mijn Ooms en Tantes hét onderwerp van mijn 2-jarig fotografie project voor de fotogroep van het CKE. Dit was voor mij dé reden om nog een keer bij hen op bezoek te gaan en ze daarbij te fotograferen.

Daar stond ik dan met mijn fototoestel, ze vonden het nog spannender dan ik zelf. Al snel kwam ik tot de ontdekking dat - naarmate de tijd vorderde - het gemakkelijker werd om de foto te maken. Ik zag dat er een zekere stijl ontstond in het maken van deze foto’s.

Tijdens het maken van de foto’s werden er vaak bijzondere gesprekken gevoerd en ik kan u zeggen dat ik er van genoten heb! Het was een heel bijzondere ervaring om ze op deze manier nog eens te ontmoeten en om me ze te praten als volwassenen in de omgeving waar ze nu wonen. Ik zal er nog lang met erg veel plezier aan terug denken.

Martin Houben

 

Naar de foto's